Feliz día de Isaac Newton o también Feliz Saturnalia

A long time ago…en un país extranjero, nació un 25 de diciembre una persona digna de ser admirada/recordada por su aportación a la humanidad:

Isaac Newton.

Así que amiguitos y amiguitas, me llena de orgullo y satisfacción desearos un Feliz día de Isaac Newton y también una Feliz Saturnalia -jeje…chiste geek-. También aprovecho esta ocasión para enlazar un maravilloso vídeo, inspirado en esta época del año.

Cositas que pasan…

Os galegos e as patacas

Este é un extracto que me gustou moito, de Toxos e flores, e co que me identifico plenamente. ¡¡¡Vivan as patacas!!!

O país dos grandes e pacíficos comedores de patacas

Os galegos non fixeron guerra ningunha desde que comen patacas. Participar, participaron nalgunha, pero sempre á forza e a rastro, sobre todo na guerra menos galega que houbo e que foi a guerra española. Estou seguro que a inxestión masiva de patacas ten moito que ver coa actitude xeralmente pacífica do galego. O galego é un comedor de patacas case nato. Cando un bebé galego bota andar, así, a tombiños, é porque xa a ten idade regulamentaria para comer patacas. Por iso, aínda que a xente pense que di cousas inintelixibles, as primeiras verbas do bebé galego non son mamá ou papá senón pa-ta-ca.

Na gastronomía, sobre todo nos menús máis prestixiados mundo adiante, a pataca só aparece como casual aditamento ou cun carácter totalmente subalterno. A pataca é gornición, como tropa que arrodea aos oficiais condecorados ou ten a presencia duns toriños que se poñen de teloneiros da figura do espectáculo. A pataca está alí como podía non estar, e dáselle a mesma ou menos categoría ca un cenoria ou unha col de Bruxelas. Por demais, as patacas soen ser desprezadas, un feo froito soterrado que so contribúe á obesidade, insípido e nada nutritivo. Todo un lobby de extensión planetaria, unha mundial mafia na que se asocian propagandistas do areo-bic, fabricantes de pizzas, filósofos ligth e vendedores de lencería, mantén unha permanente campaña de acoso e asedio contra a raza dos comedores de patacas.

Pero aos galegos entralles por una orella e sáelles pola outra. O galego fetén é moi liberal coas cousas de comer. Como ben dicía Don Álvaro Cunqueiro, o primeiro que fai un galego cando encontra un animal estraño é probar se é comestible. O galego pertence ao xénero dos omnívoros e faille honor tanto ao Tiranosaurus Rex como ao Dilplodocus, sobre todo se está en grupo, porque o galego é individualista para todo menos para xantar. Gústalle moito comer pero sobre todo gústalle ver que os demais comen. Un galego non soportaría esta estampa dickensiana de comer nun restaurante mentres un pobre asoma polo vidro da fiestra. Se polo galego fose, aboliríanse as clases sociais á hora de almorzar, xantar, merendar e cear. Do resto, xa falariamos.

Mais hai unha cousa fundamental na concepción do que a gastronomía é para o galego fetén. Pódense comer tódalas cousas, pero comer, o que se di comer, cómese cando hai patacas. O demais é pura anécdota, entrantes, postres, ornamentos, gruilandas e foguetes de sete estalos. Un xantar sen patacas é coma un baile sen orquestra ou unha misa sen cura. Non importa o que haxa no prato, sexa alta cociña, nova cociña ou a cuca en vinagre. Se non hai patacas, aquilo é un ensaio fallido de xantar, unha bagatela, unha marimonada.

-¿Qué, que tal a paparouta do outro día na casa de don Tal? –pregunta con curiosidade un amigo ao galego fetén.
-Psssh – di o galego fetén cun aceno de decepción.
-¿E logo?¿Comestes mal?
-Psssh.
-¡Home, cóntame algo!¿Qué comestes?
-¡Bah! Tonterías. Unhas centolas con bois de Francia. Cocochas con meixóns e logo unhas costeliñas de cordeiro. De postre, tarta de Santiago, uns queixos e unhas filloas de crema. Café, copa e puro.
-¡Pois no estaba tan mal!
-Si, pero no había patacas.
-¿Non había patacas? ¡Manda carallo! Pois si que se luciu o don Tal. Xa che dicía eu que estes ricachóns son uns mortos de fame.

Diante dun prato sen patacas, aínda que estea cheo de exquisiteces, o galego sente unha especie de baleiro metafísico. O galego ten efectivamente saudade, pero a expresión máis radical da saudade galega é a saudade das patacas. Cando ten patacas, o galego séntese recompensado pola vida, disfruta do banquete, pataquiña a pataquiña, en non envexa os menús de perifol. Efectivamente, non despreza nada e degusta con bo padal os froitos da terra, mar e aire, pero o galego fetén non come, digamos por caso, bertorella con patacas senón patacas con bertorella. Neste caso, a orde de factores si que altera o producto.

Hai unha distancia abismal entre comer bertorella con patacas e comer patacas con bertorella. O galego pode comer patacas e se ademais acompaña a bertorella, ¡bocato di cardinali! Se non hai bertorella, que lle imos facer, pois veña pataquiñas que entran que dá xenio. A desgracia preséntase cando hai bertorella pero non hai patacas. O galego mira para o prato, repenica cos dedos na mesa, mira e remira, dálle a volta ao peixe por ver se quedou algo agachado, e logo asolágase nun estado de paciente perplexidade. Pasan os minutos, e o galego molla un codecho de pan, pincha un pouquiño por aquí e outro pouquiño por alá, como interrogándose que fai aquel pobre peixe solitario no seu prato. O maitre, se é espelido, nota que está a pasar algo raro co cliente aquel da bertorella. Achégase afable e co mellor dos sorrisos.

-¿Todo ben, señor?
-Home, todo, o que se di todo…
-¿Non pedira bertorella, o señor?
-Home, coa bertorella non teño ningún problema, parece de boa familia, pero…
-Dígame señor, ¿desexa algo máis o señor?

O galego dío de tal maneira que parece tan preocupado pola soidade da bertorella como pola propia soidade do comedor de patacas sen patacas. De feito, o galego vai a un restaurante, mesmo a un caro restaurante, e pide a carta por educación e logo selecciona o menú por aparentar. Na carta poden non aparecer as patacas, pero o galego dá por suposto que as patacas aparecerán no prato. O galego escolle o menú par facer o paripé. No fondo é un subterfuxio para comer patacas.

A forma máis xenuína de comer patacas que ten o galego é comer pataquiñas. Cando un galego di ¿E non terás por aí unhas pataquiñas?, o que realmente quere dicir é que ten unha fame doente e non unha famiña, e cando di ¡Bótame aí unhas pataquiñas! o que está a pedir non son patacas pequenas ou unha ración minúscula de tubérculos senón unha cumprida fonte de boas patacas.

Se un galego fetén é invitado a comer a unha casa e vai e pide unhas pataquiñas ao segundo saque e o anfitrión o que fai é botarlle dúas ou tres patacas, o galego séntese defraudado e, anque coma e cale, terá en diante unha opinión bastante negativa do invitador.

-¿E logo xa non te levas con Arturito Castrillón?-pregunta ao galego o amigo de confianza.
-Vouche dicir un segredo, pero non o comentes. Resulta que o Arturito invitoume a súa casa, pedinlle unhas pataquiñas, que xa lambera as do prato, ¿e a que non sabes o que fixo?
-¡A saber!
-Botoume tres patacas. Tres patacas contadas.
-¿Tres pataquiñas contadas? Moito coche novo, moito conto, e logo numeran as patacas. ¡Xa che dixen eu que con xente así non iamos a ningures!

Agora, neste tempo de Entroido, mentres os que mandan no mundo fan e desfán o lenzo absurdo da Historia, o galego fetén bota as patacas. Fai un algo na agra, e contempla a pacífica trincheira aberta polo arado na xenerosa terra. Pase o que pase, parece dicir o galego á nai terra, ¡que non nos falten pataquiñas!

[Extracto de Toxos e flores de Manuel Rivas publicado por Edicións Xerais no 1999]

¿Qué pasaría si…?

A todos los que tenemos una mente inquieta, que sabemos leer y escribir –al menos con una mano y un pie-, que dominamos las cuatro reglas básicas-o al menos sumar y restar, como los microprocesadores- y además tenemos permiso de conducir, se nos ha pasado alguna vez por la cabeza lo siguiente:

¿Qué pasaría si cuando voy por la autopista, meto la marcha atrás?
-Tal vez reviente el motor, tal vez se quiebre el contínuo espacio-tiempo, tal vez le haga una visita a Buda o a Jesús Cristo, tal vez…

Bien, la respuesta a la anterior pregunta, aquí.

Cositas que pasan…

Después de mi, el diluvio…200+1

Bueno, bueno, bueno…amigos, después de la “agria” discusión de ayer con un señor-qué digo señor, Ilustre señor, una vez consultada su biografía, jeje-, con el que nadie contaba, sobre un tema que nadie que tenga dos dedos de frente se toma en serio y que defendió su postura –“no porque se gane la vida con ello”, no- ejem…que si.

Como dato curioso decir que “lo petamos”, con el post en cuestión, batiendo el record de comentarios, con 10 comentarios y 54 visitas, lo que constituye el tercer post más visitado del blog. Esto, teniendo en cuenta que el blog es familiar, de andar por casa, es un record. No me di cuenta pero el post de la polémica era el número 200 del blog.

Y nada más, agradecido al Google Alerts (la única explicación razonable sobre la presencia de nuestro visitante) y también a todos vosotros. Veo que los años en la EGB y en BUP-COU, nos han servido a todos para:
-Comprender y producir mensajes escritos con propiedad, autonomía y creatividad.
-Analizar y valorar críticamente las realidades del mundo contemporáneo y los antecedentes y factores que influyen en él.
-Comprender los elementos fundamentales de la investigación y del método científico.
-Consolidar una madurez personal, social y moral que nos permita actuar de forma responsable y autónoma,
-Y en definitiva, desarrollar un espíritu crítico y no dejarnos engañar por chiquilicuatres o chiquilicuates. Jeje. Objetivos cumplidos.

Cositas que pasan…

Opinión sistema de recarga de Telecartucho

Hola amigos, bienvenidos a una nueva entrega de “siesmasbaratohacerlotumismopuesyomismoloprueboprimeroyluegotelocuento”.
En el capítulo de hoy hemos -yo & yo mismo- probado/testado el sistema de recarga de cartuchos de Telecartucho. Y el resultado quedará desgranado a continuación, en las líneas siguientes.

Descubrí esta tienda -Telecartucho-, buscando el modo de ahorrarme unos eurillos a la hora de cambiarle los cartuchos a mi multifunción. Ya que cada vez que tenía que comprar un par de cartuchos, constituía un día triste y me convertía en un pobre más pobre, costando el cartucho negro unos 18 l€uros y el de colorines 22 l€uretes. Total, que me decidí por ahorrar más, gastando mejor.

El pack que adquirí a estos señores, está compuesto de tres recargas de color negro y dos para el cartucho de color. El coste total de la operación ascendió a 36 €, gastos de envío incluidos.

Vídeo ilustrativo del sistema de Telecartucho.es

El sistema es tal cual muestra el video…bueno…en realidad es algo más lento y recurriendo a Murphy: Si algo puede salir mal, saldrá mal.
En mi caso, con el cartucho negro no tuve ningún problema, pero con el de color…concretamente al recargar el color amarillo…buf…primero, el cartucho no encajaba a la perfección en el sistema de recarga y una vez insertado, la tinta no bajaba. Terminé manchandome los dedos de color amarillo. Y tuve que probar con otro cartucho distinto al que quería recargar e insertarlo en el aparatillo de la recarga y meterle el resto de tinta amarilla que me quedaba y que no estaba en mis dedos. A partir de ahí, bien. Con los otros dos colores ningún problema.

Ventajas:
-Que lo puedes hacer tú mismo, eso sí en un entorno donde puedas tener unas ciertas medidas de contención en caso de desastre. Un baño, por ejemplo.
-Más barato que comprar cartuchos nuevos cada vez.
-Empresa fiable con múltiples sistemas de pago: contra reembolso, Paypal y tarjeta de crédito.

Desventajas:
-El cartucho de color no engancha a la perfección en el sistema de recarga.
-La empresa de mensajería. En teoría lo tienes en tu casa en 24h o 48 horas. Yo lo tuve en 7 días hábiles + 2 días de finde.
-Desconozco por falta de tiempo de uso, la calidad de la tinta, su duración, etc.

Conclusión:
En general, me ha gustado el invento, es sencillo y facil de usar. Ahora lo tengo en fase de prueba. Es decir, tengo que ver la calidad de las impresiones, duración, degradación de la tinta, etc…
Bien, después de unos días de prueba, con el cartucho negro no he tenido ningún problema y la calidad de la tinta es normal. Así que lo recomiendo para cartuchos negros. El cartucho de color es otro cantar, conseguí recargarlo, pero no, que llegase a funcionar mínimamente. Pudo ser por culpa mía, ya que me imagino que el cartucho que recargué estaría algo tocado. En resumidas cuentas, el sistema funciona a la perfección con cartuchos negros, que no estén muy viejos. Eso sí, cada 2 o 3 recargas es necesario comprar un cartucho nuevo, porque como todos sabéis se degradan con el uso. No lo recomiendo para cartuchos de color, sencillamente porque no encajan del todo bien las agujas, que se insertan en el cartucho para ser recargado.

Esto es to, esto to, esto es todo amigos.

Cositas que pasan…

Telecartucho

Telecartucho

Hogar

Hola amigos, no soy el tío barbudo y vasco, de bricomanía, aunque si soy barbudo pero poco.

Como persona inquieta y amante de nuevas experiencias, de nuevos retos, me gusta probar los nuevos productos de limpieza del hogar que van saliendo al mercado. Algunos de ellos son demasiado caros, así que no los pruebo, pero en el caso de hoy no es así.

El producto es Pato WC Discos activos. Que es una suerte de disco gelatinoso que se pega en el interior del WC y cada vez que tiramos de la cadena el agua lo atraviesa, quedando -en teoría- el WC desinfectado y limpio. A mi un disco me dura un montón, sobre 15 días, pero esto está condicionado por el número de veces que tires de la cadena al día.

Formato y precio: los discos en si, son una especie de gelatina y vienen en el interior de un dispensador de 6 unidades. Cada tubo cuesta 2.85 €. Antes de usarlo es recomendable leer las instrucciones. Hay dos olores, lima fresca y brisa marina. Yo tengo el de lima fresca, y si, huele a fresco, pero lo de lima…no sé…vamos, que no sé a qué huele la lima fresca.

Prueba: lo he probado en dos baños distintos durante más de un mes. Jeje…esto me suena al sistema que usan en el IETF para convertir una propuesta en un estándar de Internet.

Ventajas: limpieza, desinfección y olor a baño limpio.

Desventajas: los primeros discos que insertas en el WC van muy bien y duran bastante, pero los últimos que pegas del mismo bote se estropean pronto. Son perecederos. Je je.

Conclusión: El producto funciona. Bueno, bonito y barato.

Cositas que pasan…

PatoWC

PatoWC

Reconstrucción

Crisis de Post.

La vida es ese período de tiempo que sucede entre dos bodas
El futuro es algo que cada cual alcanza a un ritmo de sesenta minutos por hora, haga lo que haga y sea quien sea
El futuro no es ya lo que solía ser
La Esperanza es una puta que va vestida de verde

Cositas que pasan…

Con cierto desconcierto

Lo que he vivido en los últimos siete días bien se merece un post para la “post-eridad”-juas, juas-mi creatividad en el lenguaje escrito no conoce, ni conocerá límites.

Todo empezó hace una semana con lo que va camino de convertirse en una tradición, nuestra arribada a la arribada de Baiona. Breve Stop por el centro de Vigo, Vigo. Llegada y aparcamiento en Baiona. Comimos bocata de chorizo y postre de coco. Visita a la carabela que corta las olas. Incrementamos nuestro conocimiento de esta “Real Villa”, con el recorrido alrededor del parador. El año que viene más y mejor, aunque pasaremos del temas de las justas, porque nuestros caballeros nunca ganan…

El miércoles 11 de marzo de 2009, ya se ha hecho un hueco en mi memoria. Me habréis escuchado decir un millón de veces que la vida son ciclos, pues si, lo son. Hace 10 años, en otra vida, en otra historia y con circunstancias distintas, acudí al concierto en Ourense de un grupo que por aquel entonces comenzaba a sonar en las radiofórmulas, Melón Diesel, uno de mis grupos de cabecera.
En aquella época, acudí acompañado por Ángel, Javi y de ciertas féminas que marcaron, en cierto modo, nuestra vida posterior. Muy gratos recuerdos. Pues bien, el miércoles pasado acudí con Javi a la sala Capitol, a ver un concierto de Taxi, grupo musical compuesto por tres ex miembros de Melón Diesel. Me encantó el concierto y disfruté igual o más, que la primera vez que los vi. Ellos también han envejecido. Se me puso la piel de gallina al ver que el concierto empezaba del mismo modo que antaño. Grandes pequeños.

Y por último, el sábado 14 de marzo de 2009, feira do queixo de Arzúa, aunque eso fue lo de menos, porque el motivo real era ver a Vetusta Morla, grupo que recientemente me gusta. Pis y Nestea en el Nebraska. Cena a base de churrasco & pulpo. Y finalmente concierto. Muy bueno el directo de este grupo, mejor que el Cd de estudio, son más potentes. Del único disco de Vetusta que existe, me gustan 4 canciones, después del concierto 8.

Cositas que pasan…mola

Mi, Yo estable y el medioambiente

El jueves terminé otro cursillo más y van…buf…ya no sé cuántos…y los que me quedan!!!

Este último, en cuestión, era de Dinámicas Medioambientales aplicadas a la educación. El medioambiente es un tema transversal, es decir, un tema que no constituye una asignatura en sí, pero que se puede “tocar” y se debe reflejar en los contenidos de las demás. Otros temas transversales son: la educación vial, educación sexual, educación para la paz, educación para la salud, etc.

En general estoy satisfecho con el curso, con su contenido y con mi desempeño. Sabéis que no soy hombre de fácil relación, y que me cuesta relacionarme con la gente y, en especial con el sexo opuesto. Bueno, pues en los 4 días de cursillo, me he relacionado muy bien con varios compañeros/as, con el profesor, estoy contento con mi versión estable. Creo que he estado simpático, educado, etc y etc. Me molo.jeje.
En este tipo de cursillos se conoce gente de otras especialidades y eso siempre enriquece, siempre se cuentan anécdotas, etc.

Un consejo, las personas agradecemos la sonrisa, forma parte de lo que es el lenguaje corporal, yo cuando me relaciono con desconocidos procuro tener una expresión agradable en la cara, así que ya sabéis: “¡¡¡Sonreíd Malditos!!!”, jeje.

Cosas curiosas que he aprendido:

  • Las energías renovables no son totalmente limpias.
  • En la comarca dónde vivo se genera el 42% del CO2 que se produce en Galicia.
  • Los parques de energía eólica requieren estar conectados a una central térmica. Esto produce que la térmica no pueda estar al 100% de su rendimiento y contamine ás por culpa de las oscilaciones de la producción eléctrica eólica.
  • El coste total de un parque eólico no se recupera nunca. La energía eólica no es rentable y sólo puede ser viable gracias a que la subvenciona el Estado.
  • La energía nuclear se considera “limpia”.
  • El gas radón, lo emite la tierra de manera natural y si se acumula dentro de una casa puede ser mortal. En Galicia, en las provincias de Pontevedra y Ourense, hay que tener un cierto cuidado, porque es donde más incidencia tiene.

Cositas que pasan…

Algún día Cara Libro, hoy por ejemplo

Hace unos instantes, me he fabricado/creado un perfil en la famosa aplicación-red social, “cara libro”. Soy sumamente reacio a este tipo de aplicaciones, pero al final he tenido que comulgar con ruedas de molino.
No me he registrado antes, simplemente por lo mismo que no leo el periódico “la razón”…porque no me interesa. Lo hago ahora, por presión social y sobretodo para ver y valorar lo qué es, ya que es difícil valorar/criticar/entender algo que no conoces.

Esta frase la leí en un blog, pero no recuerdo en cual y me hizo gracia:

Hoy gracias al “avance” de las TIC, el ingenio humano (o ¿ingenuo?) ha parido un nuevo hijo deforme y mongólico, Las redes sociales.

En fins…cositas que pasan…

« Entradas más antiguas